plende
Polskie Centrum SPA Kołobrzeg

Koło­brzeg, mia­sto o dużej tra­dy­cji uzdro­wi­sko­wej, nazy­wany jest ostat­nio pol­ską sto­licą SPA. Składa się na to kilka czyn­ni­ków: bogata histo­ria, atrak­cyjne poło­że­nie, powszech­nie uznane walory kli­ma­tyczne oraz bar­dzo liczne obiekty SPA .

czy­taj więcej …

Solanka

Cha­rak­te­ry­styczną cechą oto­cze­nia Koło­brzegu było i jest wystę­po­wa­nie natu­ral­nych, samo wypły­wo­wych źró­deł solan­ko­wych. Natu­ralne źró­dła solan­kowe znaj­du­jące się w ujścio­wym odcinku Par­sęty, po oby­dwu brze­gach rzeki, były znane i wyko­rzy­sty­wane od prze­łomu VI i VII wieku n.e. To dzięki nim zaczęło się tu sku­piać wcze­sno­śre­dnio­wieczne osad­nic­two zwią­zane z warzel­nic­twem, czyli pozy­ski­wa­niem soli z solanki w pro­ce­sie jej warze­nia tj. odpa­ro­wa­nia wody.

To sól wła­śnie była głów­nym przed­mio­tem wymiany han­dlo­wej koło­brze­skiego grodu z innymi ziemiami.

 

Koło­brzeg juz w IX w. uczest­ni­czył w han­dlu dale­ko­sięż­nym, zapewne głów­nie jako eks­por­ter soli na pół­noc­no­eu­ro­pej­skie rynki zbytu, gdzie nie­ustan­nie wzra­stało zapo­trze­bo­wa­nie na sól do kon­ser­wa­cji ryb.
Około X w. Koło­brzeg stał się zna­czą­cym i zna­nym ośrod­kiem jeśli cho­dzi o pro­duk­cję soli.

 

O fak­cie tym wspo­mina w swej kro­nice biskup mer­se­bur­ski Thiet­mar, gdzie mówi mię­dzy innymi o bisku­pie Rein­ber­nie, któ­rego zwano bisku­pem sol­nego mia­sta Koło­brzegu (Sal­sae Chol­ber­gien­sis).
Od połowy XVI wieku skoń­czył się okres pro­spe­rity Koło­brzegu, miało to zwią­zek z rosnącą kon­ku­ren­cją tań­szej soli spro­wa­dza­nej mię­dzy innymi z Fran­cji, Hisz­pa­nii, Nie­miec oraz Anglii.
Koszty pozy­ski­wa­nia soli koło­brze­skiej były znacz­nie wyż­sze niż gdzie indziej, dla­tego też 23 maja 1858 r. zapa­dła decy­zja o zaprze­sta­niu pro­duk­cji soli. W prze­ciągu dwóch lat roze­brano warzel­nie i tęż­nie, a urząd solny osta­tecz­nie zakoń­czył swą dzia­łal­ność w 1861r.

 

Jed­no­cze­śnie z zakoń­cze­niem dzia­łal­no­ści zwią­za­nej z pro­duk­cją soli w więk­szym stop­niu sku­piono się na wła­ści­wo­ściach lecz­ni­czych sola­nek, na które zwró­cono uwagę w począt­kach XIX wieku.

 

Zor­ga­ni­zo­wane lecze­nie z wyko­rzy­sta­niem źró­deł solan­ko­wych zapo­cząt­ko­wano w 1830 r., kiedy to otwarto zakłady kąpieli solan­ko­wych i cie­płych kąpieli morskich.


Kąpiele solan­kowe wpły­wają na lep­sze ukrwie­nie skóry, pod­no­sząc odpor­ność orga­ni­zmu i przy­spie­sza­jąc rekon­wa­le­scen­cję. Uła­twiają oczysz­cze­nie orga­ni­zmu z tok­syn i pro­duk­tów prze­miany mate­rii oraz przy­spie­szają wchła­nia­nie potrzeb­nych orga­ni­zmowi jonów. Sto­suje się je w lecze­niu mię­dzy innymi cho­rób narządu ruchu, sta­nów po ura­zach kości i sta­wów, scho­rze­niach neu­ro­lo­gicz­nych, łuszczycy.

 

Poza kąpie­lami solanki wyko­rzy­stuje się do inha­la­cji gdyż nawil­żają drogi odde­chowe, popra­wiają ich ukrwie­nie i oczysz­cza­nie, łago­dzą stany zapalne oraz uła­twiają oddychanie.

 

Po wstęp­nych pra­cach porząd­ko­wych i orga­ni­za­cyj­nych w 1952 roku otwarto pierw­szy pawi­lon sana­to­rium “Sło­neczko” z bazą zabie­gową. W rok póź­niej, w 1953 roku powo­łano Przed­się­bior­stwo Pań­stwowe “Uzdro­wi­sko Koło­brzeg” któ­rego głów­nymi zada­niami są do dziś pro­wa­dze­nie lecz­nic­twa uzdro­wi­skowo– sana­to­ryj­nego i ambu­la­to­ryj­nego z wyko­rzy­sta­niem natu­ral­nych złóż lecz­ni­czych.. Od 1963 roku Przed­się­bior­stwo Pań­stwowe “Uzdro­wi­sko Koło­brzeg” uzy­skało sta­tus kopalni wydo­by­wa­ją­cej kopa­liny płynne, a w 1964 roku dla wła­ści­wej eks­plo­ata­cji kopa­liny powo­łano uzdro­wi­skowy zakład gór­ni­czy. Chro­niąc natu­ralne bogac­two Koło­brzegu jakim są źró­dła wód lecz­ni­czych w 1968 roku usta­lono tere­nowy zasięg dzia­łal­no­ści zakładu gór­ni­czego. Jest to teren objęty ochroną, na któ­rym tylko przed­się­bior­stwo “Uzdro­wi­sko Koło­brzeg” upraw­nione jest do eks­plo­ata­cji solanki oraz kon­troli wszel­kich prac mogą­cych sta­no­wić zagro­że­nie dla złoża wód leczniczych.

 

 

Uję­cia solan­kowe będące w posia­da­niu Uzdro­wi­sko Koło­brzeg S.A.

 

uję­cie solan­kowe nr B-2 Bogu­sław
uję­cie solan­kowe nr 7 War­ci­sław
uję­cie solan­kowe nr 16 Perła
uję­cie solan­kowe nr B-1 Bar­nim
uję­cie solan­kowe Pod­czele 1– Ana­sta­zja
uję­cie solan­kowe nr 6 Emilia

 

 

Źró­dło: Uzdro­wi­sko Koło­brzeg S.A, ANETTA BOLECHOWSKA (Muzeum Oręża Pol­skiego w Kołobrzegu)